Αν για κάτι μπορώ να υπερηφανευτώ, γιατί όχι μόνο το έφερα στην
επιφάνεια, αλλά και γιατί το πρόλαβα ολοκληρωμένο, είναι η παράδοση, όχι
μόνο στους Αθηναίους αλλά και στην παγκόσμια κοινότητα, του
αρχαιολογικού χώρου του Λυκείου του Αριστοτέλους, στην καρδιά της
Αθήνας.
Ίσως να θυμάστε ότι το εθνικό οικόπεδο επί της οδού Ρηγίλλης, που συνορεύει με το Ωδείο Αθηνών, τη Στρατιωτική Λέσχη και το Βυζαντινό Μουσείο, αρχικά είχε παραχωρηθεί από το ΥΠΠΟ το 1996 για την ανέγερση του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Με το που άρχισαν οι ανασκαφές, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι εκεί ήταν το Λύκειο του Αριστοτέλη.
Ίσως να θυμάστε ότι το εθνικό οικόπεδο επί της οδού Ρηγίλλης, που συνορεύει με το Ωδείο Αθηνών, τη Στρατιωτική Λέσχη και το Βυζαντινό Μουσείο, αρχικά είχε παραχωρηθεί από το ΥΠΠΟ το 1996 για την ανέγερση του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Με το που άρχισαν οι ανασκαφές, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι εκεί ήταν το Λύκειο του Αριστοτέλη.
Έκτοτε, σ' αυτή την υπέροχη γωνιά, για πολλά χρόνια, οι περαστικοί
συναντούσαν μια εκτρωματική εικόνα ενός τεράστιου, "τυφλού" αλουμινένιου
φράχτη, βαμμένου πράσινο από μέσα (!), που βασικά χρησιμοποιούνταν
για.. ουρητήριο δεσποζόμενων σκύλων αλλά και των ειδικών δυνάμεων
ασφαλείας που προφύλασσαν τους γνωστούς στόχους της περιοχής. Μάλιστα ως
δημοσιογράφος στις τηλεοπτικές μου εκπομπές και στον ΑΝΤ1 και στο MEGA,
είχα κάνει σχετικά αφιερώματα.
Ως βουλευτής αποφάσισα να ασχοληθώ ενεργά με το θέμα. Από τις αρχές του 2009 κατέθεσα δύο επίκαιρες ερωτήσεις στον τότε υπουργό ΥΠΠΟ Αντώνης Σαμαράς / Antonis Samaras με θέμα: "Εργασίες αναστήλωσης και διαμόρφωσης στον αρχαιολογικό χώρο του Λυκείου του Αριστοτέλη", όπου αφού του περιέγραφα την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούσα ενημέρωση σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι εργασίες, του ζητούσα να αντικατασταθεί άμεσα η αλουμινένια περίφραξη και να τοποθετηθεί αντάξια του χώρου νέα, όπου να μπορεί και ο περαστικός να βλέπει τί στα κομμάτια γίνεται εκεί.
Η αλήθεια να λέγεται, ο τότε υπουργός Σαμαράς, αφού παραδέχτηκε ότι το θέμα έχει όντως βαλτώσει πολλά χρόνια, μου υποσχέθηκε ότι εντός δύο μηνών, εντός του Απριλίου του 2009 παρακαλώ, θα αντικατασταθεί η ακαλαίσθητη περίφραξη με μια νέα αντίστοιχη του γειτονικού Βυζαντινού μουσείου και ότι η Γ’ εφορεία, εφορεία προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων, θα προχωρήσει τάχιστα. Και, πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, όντως τον Απρίλιο του 2009, η δουλειά έγινε!
Ενθουσιασμένη μάλιστα, είχα στείλει δελτίο τύπου εκφράζοντας την χαρά μου που τα κατάφερα με τίτλο "Της Πιπιλή... το κάγκελο!".
(το έργο συνεχίζεται - to be continued)
Ως βουλευτής αποφάσισα να ασχοληθώ ενεργά με το θέμα. Από τις αρχές του 2009 κατέθεσα δύο επίκαιρες ερωτήσεις στον τότε υπουργό ΥΠΠΟ Αντώνης Σαμαράς / Antonis Samaras με θέμα: "Εργασίες αναστήλωσης και διαμόρφωσης στον αρχαιολογικό χώρο του Λυκείου του Αριστοτέλη", όπου αφού του περιέγραφα την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούσα ενημέρωση σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι εργασίες, του ζητούσα να αντικατασταθεί άμεσα η αλουμινένια περίφραξη και να τοποθετηθεί αντάξια του χώρου νέα, όπου να μπορεί και ο περαστικός να βλέπει τί στα κομμάτια γίνεται εκεί.
Η αλήθεια να λέγεται, ο τότε υπουργός Σαμαράς, αφού παραδέχτηκε ότι το θέμα έχει όντως βαλτώσει πολλά χρόνια, μου υποσχέθηκε ότι εντός δύο μηνών, εντός του Απριλίου του 2009 παρακαλώ, θα αντικατασταθεί η ακαλαίσθητη περίφραξη με μια νέα αντίστοιχη του γειτονικού Βυζαντινού μουσείου και ότι η Γ’ εφορεία, εφορεία προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων, θα προχωρήσει τάχιστα. Και, πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, όντως τον Απρίλιο του 2009, η δουλειά έγινε!
Ενθουσιασμένη μάλιστα, είχα στείλει δελτίο τύπου εκφράζοντας την χαρά μου που τα κατάφερα με τίτλο "Της Πιπιλή... το κάγκελο!".
(το έργο συνεχίζεται - to be continued)



















Η βαρύτερη, από όλες, τις πολλές προσβολές πού δέχεται, σχεδόν καθημερινά η κοινή λογική τού, τουλάχιστον γεωγραφικά και πολιτικά, ενταγμένου στο ευρωπαϊκό σύνολο έλληνα πολίτη, είναι αυτή πού δέχεται πολύ συχνά, από τη συμπεριφορά επώνυμων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Η αυτάρεσκη παραδοχή του Στέλιου Παππά, πατρός του υιού Νίκου Παππά, πώς όχι μόνον ήταν η καλύτερη επιλογή από το Μέγαρο Μαξίμου για να αναλάβει μια νεοπαγή και προσωποπαγή, φυσικά κρατική θέση, αλλά και πως αυτή η, αντικειμενικά κατά τον ίδιο πάντα, επιλογή, δεν ήταν απόδειξη περίτρανη ενός σκανδαλώδους κομματικού νεποτισμού και οικογενειακής φαυλοκρατίας, αλλά ένα μαζικό, κοινωνικό χρεωστούμενο από την ελληνική κοινωνία λόγω του, αγνώστου έως εκείνη τη στιγμή, παππού Νίκου Παππά, δηλαδή του πατρός του πατέρα του υιού Νίκου Παπά.
